آرام بگیر دخترک، دنیا آنقدرها هم وحشتناک نیست... آفتاب و گل و پروانه و رنگین کمان هم دارد، گاهی بوی خاک نم کشیده از باران هم خواهی شنید، و آواز صبحگاهی پرندگان را هم...آرام بگیر دخترک، نترس از  سرما و تاریکی و تنهایی، هنوز میتوان به گرمای حضور دوست و روشنایی مهتاب و سوسوی ستاره ها دل بست...گرچه که میدانم اینها همه رنگ میبازد گاهی، آنگاه که قلب کوچک تو رنج "بودن" را تاب نمی آورد، اما این را نیز میدانم که فردا روزی دگر است، روزی که شاید صدای خنده ی کودکانه مان جهانی را بر سر شوق آورد...

هر آدمی برای خودش رویاهایی دارد، دوست دارد گاهی پرنده خیالش را رها کند، که پرواز کند، بالا برود،  قلمروهایی که پای عقل بدانجا باز نشده را فتح کند؛ افق های جدیدی در برابرش گشوده شود؛ حتی شاید اگر رویابافی برخی آدمها نبود، هنوز تفاوت چندانی با انسانهای نخستین نداشتیم!رویا داشتن خوب است، لازم است، اما کاش حواسمان باشد دیگران را محکوم به زیستن در قفس رویاهای خود نکنیم! شاید آنچه که در رویای ما چون بهشتی برین به نظر میرسد، برای پرنده خیال دیگران، زندانی تنگ و تاریک و بی روزنه باشد!

آدمها را از "خوب بودن" پشیمان نکنیم! اگر کسی فداکاری میکند، از خواسته های  بحق خود به خاطر ما میگذرد ، به انتظارات بی پایان ما جامه عمل میپوشاند، از اشتباهات ما چشم پوشی میکند... این آدم ساده لوح نیست، ضعیف نیست... شاید زندگی را بسیار فراتر از دودوتا چهارتای ذهن کوچک ما درک کرده، شاید آنقدر روح بلندپروازی دارد که قواعد دنیای حقیر ما را به پشیزی نمیگیرد،این آدمها کمیابند، آنها را پشیمان نکنیم از "خودشان" بودن و آنها را سوق ندهیم به همرنگ جماعت شدن!